Ο Βαγγέλης, οι άλλοι κι εμείς

    Αυτό ήταν …τελείωσε όπως περίπου το περιμέναμε και δε θέλαμε να το παραδεχθούμε! Δολοφονία ή αυτοκτονία σημασία δεν έχει γιατί είναι το ίδιο! Είτε το έκανε μόνος του είτε του το έκαναν,  το κακό είναι το ίδιο και οι ένοχοι δεν αλλάζουν. Δεν υπάρχει επίσης κανένα άλλοθι για όλους εμάς, τους απ΄ έξω…¸ τους  γονείς που δεν καθόμαστε να ακούσουμε τα παιδιά μας ή μάλλον δεν τους δίνουμε την ευκαιρία να μας μιλήσουν, τους δασκάλους που εθελοτυφλούν και αναλώνονται μόνο στο εκπαιδευτικό τους έργο και ξεχνούν το παιδαγωγικό, την κοινωνία που κάνει πως δε βλέπει και όταν γίνεται το κακό …απολογείται με ένα κρίμα!

    Ο Βαγγέλης ήταν ένα από τα πολλά παιδιά που πέφτουν θύματα του ήσυχου χαρακτήρα τους, της μαγκιάς κάποιων νταήδων, της αδιαφορίας των εκπαιδευτικών, της άγνοιας της οικογένειας, της αδιαφορίας της κοινωνίας! Κάποια χρόνια πριν ήταν ο Άλεξ, η μαθήτρια της β΄ λυκείου στην Εύβοια και πολλά άλλα. Άλλα τα μαθαίνουμε άλλα όχι! Για αρκετά παιδιά μαθαίνουμε, για πολύ περισσότερα όμως όχι! Φοβούνται να μιλήσουν, το πίνουν με το ζουμί τους, και αύριο μεθαύριο είτε ξεσπούν στον εαυτό τους ή σε άλλους, είτε γεμάτα τραύματα, τραύματα καρδιάς και ψυχής αποσύρονται, αρνούνται, συνθλίβονται!

    Όλοι εμείς στην απέξω γιατί δε μας αφορά … έτσι λέμε! Δεν είναι τα δικά μας παιδιά, μακριά από εμάς τέτοιο κακό!!! Εμείς είμαστε αλλιώς, εμείς δεν είμαστε σαν τους άλλους! Ποιοι άραγε είναι οι άλλοι; Μα οι άτυχοι, τα θύματα και οι θύτες!!! Οι άλλοι είναι οι λιγότερο τυχεροί από εμάς και οι κακοί!!! Εμείς είμαστε οι τυχεροί και οι καλοί που ξέρουμε να συμπονούμε τους άτυχους, να αναθεματίζουμε τους κακούς και να απευχόμαστε το οικείο κακό!

   Σκεφτήκαμε ποτέ ότι θα μπορούσαμε να είμαστε εμείς και τα παιδιά μας είτε τα θύματα είτε και οι θύτες! Μάλλον όχι αφού εξορισμού το κακό χτυπά πάντα τον άλλον, τον ξένο τον γείτονα ! Στο σπίτι όλα καλά! Τα παιδιά πάνε περίφημα στο σχολείο, οι δουλειές μας δόξα τω θεώ, εν μέσω κρίσης τα κουτσοκαταφέρνουμε, η ευτυχία μας … η καθημερινότητά μας!!! Χρόνος ανύπαρκτος, διάθεση μηδαμινή, ζωή ευτυχισμένη! Τα παιδιά φωνάζουν αλλά δεν τα ακούμε! Φωνάζουν μέσα από τη σιωπή τους αλλά νομίζουμε ότι ξέρουμε πραγματικά τι θέλουν! Κάποια στιγμή σταματούν να φωνάζουν, βαριούνται, κουράζονται, κλείνονται στον εαυτό τους και τότε ξεσπούν και τότε απορούμε πώς και γιατί!!!

   Στο σχολείο ;;; όλα καλά όλα όμορφα!!! Πρόοδος, ανταγωνισμός, βαθμοί, εξετάσεις, επιτυχίες!!! Δάσκαλοι στο δημοτικό κιόλας ζουν στην κοσμάρα τους …νομίζοντας ότι η βία αφορά μεγαλύτερους και όχι τα μικρά παιδιά, θεωρούν ότι όλα πάνε καλά!!! Στο γυμνάσιο και το λύκειο δεν έχουμε χρόνο για τέτοια … πρέπει να γίνουν επιστήμονες!!! Στα αγγλικά, στο φροντιστήριο, στο ποδόσφαιρο, στην προπόνηση δε μας πέφτει λόγος!!!

   Η κοινωνία κανιβαλικά … φιλάνθρωπη, αγνή κι αμόλυντη έτοιμη να σχολιάσει, να κατακρίνει, να κουτσουμπολέψει, να λυπηθεί, να αγανακτήσει!!! Ανίκανη να καταλάβει θέλει μόνο να βλέπει!!! Στέκεται μπροστά στην τηλεόραση να περάσει το βράδυ της με τις εναγώνιες προσπάθειες τηλεσωτήρων να … βοηθήσουν τον συνάνθρωπο! Καρφώνεται στο διαδίκτυο να δει όποια νέα αποκάλυψη προκύψει από τις εκατοντάδες που καθημερινά προβάλλονται! Κουβεντιάζει τις εξελίξεις στην ανάπαυλα της ξεκούρασης, της δουλειάς, της διασκέδασης! Θυμώνει, απειλεί, λυπάται με ένα βαρύ ΚΡΙΜΑ το παιδί…! Κι όλα αυτά τα κάνει με το κεφάλι χωμένο στην άμμο, με την παλάμη προτεταμένη μπροστά από το πρόσωπο ελπίζοντας πως το μέγεθος της θα το κρύψει χωρίς όμως αυτό να κοκκινίζει!

     Αύριο πάλι … ξημερώνει μια καινούργια μέρα … μια ίδια, απαράλλαχτη και βαρετή Δευτέρα για τους περισσότερους, ανύπαρκτη για τον Βαγγέλη και τους δικούς του, φοβερή για τόσους Βαγγέληδες που υπάρχουν εκεί έξω και που φωνάζουν με  την  τραγική τους σιωπή!

 

    Πέρασε η ώρα πρέπει να κοιμηθώ! Αύριο το πρωί πρέπει να πάω τα παιδιά μου στο σχολείο και μετά να διδάξω και τα άλλα μου παιδιά. Είμαι ήσυχος και αισιόδοξος πως τα δικά μου παιδιά είναι καλά, δεν κινδυνεύουν … ΠΡΟΣ ΤΟ ΠΑΡΟΝ!!!

Γιώργος Δ. Φούκας